Mijn camping retraite

Dit blogbericht gaat over mijn retraite op de camping

camping retraiteAl heel lang heb ik de wens om eens alleen op vakantie te gaan. Gewoon om eens te ervaren wat het met mij doet, in mijn uppie op vakantie. Maar iedere keer kwam het er niet van. Deze afgelopen vakantie is het er toch van gekomen. Mijn kinderen waren in dezelfde week op kamp, mijn man moest werken en ik had al vakantie. Dit was hét moment om alleen op vakantie te gaan. Ik heb deze vakantie omgedoopt tot retraite, want retraite betekent afzondering, eenzaamheid. Iedere dag heb ik kort bijgehouden wat deze retraite met mij heeft gedaan en wat het mij heeft gebracht.

Dag voor vertrek

Een drukke dag! Nog even wat wasjes draaien, ervoor zorgen dat mijn kinderen al hun spullen voor kamp hebben, snel nog wat spulletjes kopen, zeggen dat ze voorzichtig moeten zijn (jaaaa, mam!!). Door de inpak-stress zie ik uit naar mijn campingretraite, maar eenmaal s’avonds, in bed, bekruipt mij het gevoel – waar begin ik aan? –

Dag 1

Afscheid nemen van iedereen en ik vertrek! Zodra ik in de auto zit voel ik mij in een vakantiestemming. Ik doe de radio aan en geniet van mijn vrijheid. Eenmaal op de camping zie ik veel gezinnen om mij heen of mensen die met elkaar op de camping zitten. Ik voel me dapper en moedig en ben trots op mezelf! Het voelt gek om voor niemand te hoeven zorgen. De spullen die ik op moet ruimen zijn alleen maar de spullen van mezelf, niemand die ik ervan kan beschuldigen hun rommel achter hun kont op te ruimen. Ik voel me een beetje onrustig. Kan  mijn draai nog niet erg vinden. Ben nog druk met spullen opruimen, ik lees wat, bedenk dat ik morgen wil gaan doen, loop een rondje, ga weer zitten, toch meer even weer wat opruimen.  Het scheelt dat ik regelmatig kloosters bezoek en ik inmiddels kan omgaan met het alleen zijn en stilte, maar hier is geen ritme van de diensten en zit ik omringt door gezinnen met gillende kinderen. Toch heel wat anders dan mijn klooster-retraites. Ik zie moeders afwassen, kinderen leren fietsen, zorgen dat ze zonnebrand op krijgen, koken, met ze spelen. Ik herken mezelf erin en denk erover na hoe makkelijk het is om voor anderen te zorgen. Veel makkelijker dan in mijn eentje geconfronteerd te worden met mijn eigen gedachtes. Als ik mensen naar me zie kijken vul ik voor ze in dat ze het misschien gek vinden om mij alleen voor mijn caravan te zien zitten? Vinden ze me apart? Vragen ze zich af waarom ik hier alleen ben en waarom? Gedachtes die ik probeer te accepteren dat ze er zijn. Ondertussen geniet ik van de natuur om me heen en het helemaal zelf te kunnen beslissen wat ik ga doen. Het voelt een beetje zoals toen ik voor het eerst, met mijn net behaalde rijbewijs, zonder rij-instructeur in de auto ging rijden. Niemand die tegen mij zei: “Hier links, hier rechts, inhalen.” Ik moest zelf goed nadenken hoe ik ergens moest komen en waar ik links of recht moest. (de TomTom bestond toen ook nog niet) Zo voelt deze retraite ook. Zelf weten hoe ik deze week invul. Wat ik ga eten, wanneer ik ga eten, wat ik ga doen. De hele dag heb ik niet gepraat. Ik merk dat ik zelfs schrik van mijn eigen stem als ik iemand begroet die ik tegenkom tijdens een wandeling. Bijzondere gewaarwording!

Dag 2

Vandaag heb ik de drukte even opgezocht in de stad. Heerlijk om even een hele dag alleen te winkelen, alleen op een terrasje een kopje koffie te drinken en te lunchen. S’avonds weer terug op de camping. Ik ben al wat minder bezig met wat andere campinggasten van mij vinden. Ik raak wat gewend aan de stemmen in mijn kop. Ik laat ze voor wat ze zijn, accepteer ze en geniet van mijn tijd midden in de natuur. Het valt me alleen wel op, vandaag, dat ik mij vaak laat bepalen door de mening van anderen, dat ik me hieraan aanpas. (confronterend!) Nu bepaal ik helemaal zelf waar ik ga lunchen, welke winkels ik bezoek, hoe ik regel dat ik mijn hangmat goed op kan hangen wanneer dit niet lukt, hoe ik weer terugkom zonder navigatie omdat mijn telefoon is uitgevallen. Dingen zelf uitzoeken, maakt sterk! Ik realiseer me hoe snel ik eigenlijk hulp inroep van mijn man of mijn kinderen als mij iets niet lukt, terwijl als ik even wat langer zelf blijf proberen lukt het mij ook heus zelf wel!! Bijkomend gevoel is daarna trots, zelfstandig, moedig. Mooi om dat gevoel  te ervaren. Het doet me goed om me weer eens zo zelfstandig te voelen en te merken dat ik me prima redt zo in mijn eentje, het doet mij denken aan mijn studententijd, alleen in mijn studentenflatje.

Dag 3

Het bevalt me prima in mijn eentje. Ik raak gewend aan de stilte en merk dat mijn hoofd rustiger wordt. Ik trek me niet meer zoveel aan wat anderen eventueel van mij zouden kunnen denken. En trouwens….wat als ze me een apart mens vinden….moeten ze zelf weten! De afgelopen nacht heeft het heel erg ge-onweerd. Zo’n harde onweer heb ik nog nooit gehoord! De grond trilde ervan. Ietwat spannend vond ik dat wel, maar gelukkig zijn er geen ongelukken gebeurd. Na extreme regenval is mijn voortent helemaal ondergelopen met water. Dat wordt vandaag dus soppen. Het brengt mensen bij elkaar op de camping. Met hilariteit en gezelligheid ruimt iedereen zijn voortent uit. S’avonds nodig ik mijn buurvrouw uit voor een kopje thee. Ik kom erachter dat ze net een burn-out achter de rug heeft en nu aan het leren is om grenzen aan te geven. Ze verteld dat ze jarenlang altijd maar voor iedereen klaarstond en het veel te druk heeft gehad, waardoor ze nu al maanden aan het bijkomen is. Ik besef me wéér dat ik de afgelopen tijd zoveel, met name, vrouwen heb gesproken die meer rust in hun leven willen.

Dag 4

Ik begin mijn gezin wel steeds meer te missen. Aan de ene kant vind ik de rust en stilte heerlijk, maar de dynamiek van ons vieren bij elkaar begin ik wel wat te missen. Maar geen tijd om daar te lang bij stil te staan vandaag want ik heb een afspraak bij het klooster Nieuw Sion te Diepenveen. Het is een prachtige rit en als ik aankom bij het klooster ben ik onder de indruk van de ligging, van de plek en van het mooie gebouw en de tuin. Na de afspraak maak ik een prachtige wandeling in het nabijgelegen bos wat ik bereik over het ‘Olifanten-pad’. Op een gegeven moment hoor ik een gezin met kinderen, ik merk dat ik wat geïrriteerd raak vanwege de geluiden die ze maken. Ik ervaar dat ze mijn stilte verstoren. De stilte waar ik inmiddels zo aan gewend ben geraakt. Ik merk dat ik langzamer loop, mijn hoofd leeg is geraakt en ik geen stemmen meer in mijn kop heb zitten die allerlei oordelen of meningen roepen. Ik geniet!

Dag 5

De laatste dag van mijn camping-retraite. Ik ruim mijn spullen wat op, en kom erachter dat ik er in mijn eentje ook best een zooi van kan maken…oeps! Ik lees mijn boek uit en loop nog een rondje in de natuur. Ik merk dat ik nu wel weer toe ben aan mensen op mijn heen. De stilte was heerlijk, maar heeft voor mij lang genoeg geduurd. Ik houd ervan om dingen te delen, grapjes te maken of om gewoon samen in stilte een wandeling te maken. Alleen is ook maar alleen. Ik heb erg genoten van mijn camping-retraite. Het heeft mij opgeleverd dat ik veel meer zelf kan oplossen dan dat ik zelf dacht, dat ik oplaad van alleen zijn, dat het na een dag of drie stil wordt in mijn hoofd. Is het voor herhaling vatbaar? Ik denk dat ik dan toch echt liever in het klooster mijn retraite doorbreng. Alleen, maar toch samen.

 

Tags: No tags

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *