Wat het klooster met mij doet

klooster kloosterretraite

Mijn wekker gaat om 5.45 uur om de dienst bij te wonen. Iedere keer weer vind ik het bijzonder om de monniken of monialen (nonnen) in de banken te zien zitten. Het blijft mij verwonderen. Dit is hun leven! Hier zitten zij meerdere keren per dag, iedere dag. Ik kan er met enige jaloezie naar kijken. Een leven met ritme, duidelijkheid, grenzen, een uitgestippelde weg, met veel stilte, zelfreflectie en studie in een gemeenschap waar je bij hoort.

Tegelijkertijd snap ik er helemaal niks van. Niet spontaan naar de bioscoop, een terrasje pakken, geen vrije dagen, weekenden of uitstapjes. Alles ligt vast. Juist daarom blijft het klooster mij zo aanspreken, denk ik. Aan de ene kant verlang ik ook naar die stilte, ritme en een gemeenschap, aan de andere kant leid ik een totaal ander leven. Die tweeledigheid. Die tweeledigheid ervaar ik deze dag sterk! De rust, de stilte, de gastvrijheid en de eenvoud. Het doet me goed. Het helpt me mijn dagelijkse beslommeringen, zorgen en gedachtes even te parkeren, achter me te laten en te genieten van dit moment, de omgeving, de mystieke plek. Aan de andere kant komt er ook onrust in mij op. Hoe vul ik mijn lege momenten nu? Ik wil niet op mijn telefoon, mijn boek is uit. Een rondje lopen, even slapen, een gesprekje voeren met een andere kloosterbezoeker, wat voor me uit staren en wat dagdromen of toch maar even naar de kapel gaan om een kaarsje op te steken?

Er zijn momenten op de dag waarop ik niemand zie. Ik wandel alleen in de tuin en door de gangen, ik zit alleen in de kapel. Ik zie niemand, ook al ben ik hier met meerdere mensen. Af en toe kom ik een monnik in de kloostergang tegen die ruisend met zijn habijt voorbijgaat, mij vriendelijk groetend met een bescheiden knikje.

Als ik op mijn cel (kamer) zit, hoor ik deuren dichtgaan, voetstappen of fluisteringen op de gang. Ik ben veel alleen. Iedere keer weer doet het klooster mij iets. Ik voel me er thuis, ik voel me dan dicht bij mezelf. Ik kom tot rust! Maar niet zonder ik in contact gekomen ben met mijn schaduwkanten, mijn innerlijke stemmetjes, mijn onrust. De onrust die vaak in alle hevigheid op komt zetten, ebt ook vanzelf weer weg, weet ik nu. Als ik het kan uithouden in de stilte, met mezelf, dan ervaar ik rust. Rust in mezelf. Daar helpt het klooster goed bij.

Wil je ook ervaren wat een retraite met jou doet? 

Retraite September

Dit is een mini-2-daagse retraite in Zeeland. 

Retraite Oktober

Dit is een retraite van een week in Frankrijk op Parc du Silence.

Retraite November

Dit is een kloosterretraite.

tot rust komen
Tags: No tags

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *